images that tells a story about Erna Kuik

Bio

Ik denk dat je het gevoel kent dat je als kind had, kijkend naar de wolken, sterren of gewoon het plafond van je kamer, nadenkend over… alles. Het is de vrije ruimte waarin je zelf relaties kunt leggen tussen dingen, gedachten en wat zich voordoet.  Die ruimte te voelen is voor mij voorwaarde om te kunnen werken. Kijken naar de sterren… het is mijn werk geworden.

Ik ben Erna Kuik, geboren in de Zuidelijke IJsselmeerpolders in 1967; mijn eerste stapjes zette ik op de voormalige zeebodem. Lelystad waar ik opgroeide werd ontworpen op de tekentafel. Nog steeds hou ik van hazenpaadjes die rechte hoeken van wegen afsnijden. Het is een soort rectificatie en verwildering door mensen en dieren die niet langs de strakke lijnen van een liniaal willen lopen.

Mijn ouders moedigden me aan om kunst te ontdekken en ik volgde pianoles bij Guido Meisner. In de polder stelde ik me de zee voor als mijn plafond. Door de kunst kon ik erin duiken en al die mooie melodieën en beelden vinden die me voedden. Aanvankelijk wou ik pianist worden, maar ik koos voor de beeldende kunst en studeerde van 1987 tot 1992 aan de kunstacademie Artez in Kampen.
Ik koos voor de studierichting Vrije Grafiek en leerde etsen, steendruk en hoogdruk. Dat laatste fascineerde mij het meest en ik maakte monumentale houtsnedes. Een lijn wordt interessant wanneer deze wordt omgezet in hoogdruk. Het krijgt kracht en expressie; de guts maakt een lijn grillig en expressief. Het is een instrument om te ‘verwilderen’, het maakt een kunstwerk doorleefd. Ik verliet de academie met een diploma en een aanmoedigingsprijs voor jonge kunstenaars, de Gretha en Adri Pieckprijs.
Beeldende kunst is een soort estafetteloop of een parallel universum voor mij. Ideeën, vormen en gedachten worden keer op keer doorgegeven en veranderen geleidelijk van vorm. Als ik mijn dromen herinner terwijl ik aan het werk ben, weet ik dat ik op de goede weg ben.

duurzaamheid in mijn studio